Orpheus

Defunctus adhuc loquitur
Aan Ossip Zadkine

Zij dulden niet dat hij de klank herschept
en evenwicht van geest en droom verwerft,
hoe wankel ook – hen blijft niets ongerept,
zij leven in hun lust om al wat sterft.
Zijn lier vervoert hem tot zijn uiterst wezen
en tot zijn dood – de razenden, onmachtig
hem te bevatten, aan hem te genezen,
sleuren hem mee. Nog zingt hij diep en machtig,
verscheurd en stukgereten en verslonden –
zijn stem alleen, zijn stem blijft ongeschonden.

ongeveer 1963
In: Hartgespan

Comments are closed.