Brandaris

Zoon van Bran, aan Iersche kusten
ontvloden met uw brandend hart,
zwervend verder, onbewuster,
vond hier rust, tot steen verstard.

Duizelende vogels zwieren
raak’lings langs uw gloeiend hoofd,
verbijsterd door het flitsend gieren,
van hun richtingszin beroofd.

Doch wie in uw machtig maaien
zee en duin hel óp ziet lichten
weet dien gloed ook in zich laaien,
wil zich naar uw wiekslag richten.

Zoon van Bran, uw voet in ‘t zeezand,
louter steen en hemelvuur,
uw ziel heeft het smalle eiland,
uw geest reikt in ‘t hoog azuur.

ongeveer 1944
In: Levend Barnsteen

Comments are closed.