Illusie

Maan als getuige
besloop ik je bronnen
dwars door het ruige
weerbarstige veen.
Leeg in de regen,
zo was ik begonnen;
kwam ik je tegen,
tersluiks vlood je heen.
Zocht ik je wezen,
omving mij een zwijgen;
schimmen, ze rezen
geluidloos vaneen.
Dalende maan,
verholen haar dreigen –
roekeloos gaan,
verscholen, alleen.


21 maart 1987
In: Po√ęzie, natuur en milieu, Vier Dimensies, CD Jos Schoonen

Comments are closed.