HET VOCHTIG ZEEZAND KAN GLASHELDER ZINGEN

Het vochtig zeezand kan glashelder zingen
bij den tred van eenzame stervelingen:

ijle verrukking, die, nauw’lijks gekomen,
in ‘t lied van wind en zee wordt opgenomen.

In herfsttij uiten hoog trekkende ganzen
hun zachte kreten, ver, en in cadansen
langzaam vervagend in den avondwind.

Zij wekken nu geen sidderend verlangen,
eischen geen vlucht: hier is geen hart gevangen,
waar slechts het dreunen van de branding bindt.

De felste hartstocht wordt er hoog en wijd,
gelouterd in ijle oneindigheid

van eeuwig ruischen, waarin ‘t gaan der stervelingen
is van vochtig zeezand glashelder zingen …

1944
In: Levend Barnsteen

Comments are closed.