Huisvrouw

Ze mijdt de spiegel, die te veel onthult,
beantwoordt vragen zonder zin of doel.
De jongste geeft haar soms een vaag gevoel
van tederheid, van weemoed en van schuld.

Haar leven was te lang van zorg vervuld
om hem, gegaan naar een onzeker doel
naar Katmandoe, Manilla of Seoel.
Voorbij dit alles. Niets dat ze niet duldt.

Ze vraagt niet om troost en geborgenheid.
Alleen haar kinderen schenkt ze nog gehoor.
Het oordeel van de buren laat haar koud.

Ze voelt geen wrok en ook geen zelfverwijt.
‘s Nachts, eenzaam wakker, dringt soms tot haar door:
“Ik ben het al; ik wordt dus niet meer oud”.

19 juli 1985
In: Vier Dimensies

Comments are closed.